உன்னுள் வாழத் தொடங்கும் என் பிரபஞ்சம்! – My Universe Begins in You

உன்னுள் வாழத் தொடங்கும் என் பிரபஞ்சம்!
 
யுகம் யுகமாய் வாழ வேண்டும் என்ற ஆசையை,
உன் ஒற்றைப் பார்வையில்
என் உயிருக்குள்ளே விதைத்துவிடுகிறாய்...
 
உன்னைச் சந்திப்பதற்கு முன்,
என் வாழ்க்கை வெறும் நாட்களைக் கடக்கும் பயணம்.
ஆனால் இன்று,
ஒவ்வொரு நொடியும் உன் பெயரைச் சுமந்து,
என் இதயத்தின் சுவர்களில்
புதிதாய் மலர்கிறது.
 
காரணமே இல்லாமல்
என் இதழ்கள் பூக்கும் புன்னகையெல்லாம்,
நீ என்னுள் நிகழ்த்திய
காதலின் சிறு சிறு அதிசயங்கள்!
 
நான் மௌனமாய் இருக்கும் நொடிகளில்கூட,
என் ஆன்மாவின் ஆழம்
உன் பெயரை மட்டுமே
ரகசியமாய் உச்சரிக்கிறது.
 
மேற்கே சூரியன்,
செந்நிறக் கனவாய் வானிலிருந்து நழுவி,
ஆழக் கடலுக்குள் மெல்லக் கரைகிறது...
 
இங்கே,
என் உயிரோ
உன் மார்பின் வெப்பத்தில் உருகி,
உன் இதயத் துடிப்பின் நிறத்தைத் தனதாக்கிக் கொண்டு,
மெல்ல மெல்ல உனக்குள்ளேயே
விலாசம் தொலைத்துப் போகிறது.
 
இந்த அகிலம் முழுவதுமே
இப்போது நமக்காகத்தான் இயங்குகிறது போல...
 
காற்று நம் காதலை வருடுவதற்காகவே வீசுகிறது,
நிலவு நம் முகம் பார்க்கவே வானில் எழுகிறது,
நட்சத்திரங்கள் கூட
நம் மௌனங்களை ரசித்தபடி,
கண் இமைக்காமல் விழித்திருக்கின்றன.
 
உன் விரல்களோடு
என் விரல்கள் கோர்க்கப்படும்போது,
என் வாழ்நாளின் அத்தனை வெற்றிடங்களும்
மந்திரமாய் நிறைவடைகின்றன.
 
உன் தோள்களில் தலை சாய்க்கும் அந்த நொடி,
என் உலகத்து போராட்டங்கள் அத்தனையும்
ஆறுதலாய் உறங்கிவிடுகின்றன.
 
நம் மூச்சுக்காற்று ஒன்றையொன்று தீண்ட,
நம் இதயங்கள் ஒரே லயத்தில் துடிக்க,
நாம் கரைந்து கொண்டிருக்கும்
இந்த அந்திப் பொழுது...
 
வெறும் மாலை நேரமல்ல...
 
இது வார்த்தைகள் இல்லாத
நம் காதலின் பேரரசு!
 
இங்கே மொழிகளுக்கு வேலை இல்லை...
கண்களே பேசுகின்றன.
 
தீண்டுதல்களே கவிதை எழுதுகின்றன.
 
நம் மௌனங்களே
காதலைப் பாடுகின்றன.
 
உயிரின் மொழி
இந்த நொடியில்
காலம் அப்படியே உறைந்து போகட்டும்...
 
பிரபஞ்சம் சாம்பலாகித் தொலைந்து போகட்டும்...
 
ஏனெனில்,
உன்னோடு நான் ஒன்றாகி நிற்கும்
இந்த ஒரே ஒரு பரவசம்,
என் அத்தனை பிறவிகளின்
ஆகச்சிறந்த அர்த்தம்.
 
இந்த ஒரு அணைப்பிற்காக...
 
இந்த ஒரு பார்வைக்காக...
 
இந்த ஒரு முடிவற்ற காதலுக்காக...
 
நான் இன்னும் ஆயிரம் பிறவிகள்
பிறந்து பிறந்து உன்னைத் தேடுவேன்.
 
ஆயிரம் முறை
உயிர் என்னைவிட்டு விலகினாலும்,
மீண்டும் ஜனித்து
உன் இதயத்திற்கே வந்து சேருவேன்.
 
ஏனெனில்,
 
என் காதல்
உன்னை நேசிப்பதோடு முடிந்துவிடுவதில்லை...
 
அது உனக்குள்ளே
வாழத் தொடங்குகிறது.
 
அதனால்தான்...
 
நான் வாழ்வதெல்லாம்
என் உயிருக்காக அல்ல...
 
உன்னுள் துடிக்கும்
என் பிரபஞ்சத்திற்காக.

My Universe Begins in You

A single glance from you,
and suddenly eternity feels too short.

Before you,
life was merely a procession of ordinary days—

sunrises arriving,
nights departing,
time slipping quietly through my hands.

Then you came along.

Now every moment carries something of you within it.

Your name lingers in the air I breathe,
blooms in places inside my heart
I never knew could flower.

The smiles that find me without warning,
the warmth that settles in my chest
for no apparent reason,
they are all traces of you—
little echoes of your love
still glowing beneath my skin.

Even silence belongs to you now.
In the quietest hours,
when the world falls away
and there is nothing left to distract me,
my soul returns to the same sacred place—
your name.
Always your name.

Beyond the horizon,
the evening sun sinks into the sea,
painting the sky with the colours of surrender.
And somehow,
I understand.
Because loving you has felt much the same.

Slowly.
Naturally.
Beautifully.
Without resistance.
Without fear.

Somewhere along the way,
I stopped knowing where I ended
and where you began.

Your heartbeat became familiar enough
to feel like home.

Your warmth became the place
my restless spirit returns to.

And now,
if I search for myself,
I find pieces of you everywhere.
The world seems gentler since I met you.
The wind lingers a little longer.
The moon appears a little brighter.

Even the stars seem unwilling to sleep,
as though they, too,
have paused to witness
something beautiful unfolding between us.

When your fingers slip between mine,
every loneliness I have ever known
quietly loses its meaning.
When I rest my head upon your shoulder,
the noise inside me disappears,
and for a little while,
peace becomes something I can hold.
Then comes the twilight—
that beautiful hour
when our breaths meet,
when our hearts discover the same rhythm,
when words become unnecessary.

There is no need for language there.
Our eyes tell the stories.
Our touch writes the poetry.
And our silence sings
everything love was ever meant to say.
If time chose that moment to stop,
I would not ask it to move again.
If the stars vanished from the sky,
I would still feel surrounded by light.
Because in your arms

I have discovered something greater
than all the wonders the universe could offer.

For this one embrace.
For this one look.
For the miracle of being loved by you.
I would cross centuries.
I would wander through lifetimes.

I would find my way back to you
again and again,
in every world,
under every sky,
through every version of forever.

And even if death came for me
a thousand times,
I know my soul would still remember
the way back to your heart.
Because what I feel for you
is no longer simply love.

Love was only the beginning.
You have become the place
where my soul lives.
And somewhere inside your heart,
my universe continues to bloom.