Latest posts
பெயரிடத் துணியாத புனிதம் A Sanctity Unnamed
நட்பு என்று சொன்னால்—நம் ஆன்மாவின் ஆழத்தைஅந்தச் சொல் சிறுமைப்படுத்துகிறது!காதல் என்று சொன்னால்—வரையறைகள் எனும் கூண்டுக்குள்நம் பிரம்மாண்டம் சிறைபடுகிறது!அந்நியராகவும்நம்மால் கடந்துபோக முடிவதில்லை—ஏனெனில்,என் ஒவ்வொரு சுவாசமும்உன் வாசனையைத் துழாவியே முடிகிறது!வார்த்தைகள் மரித்துப் போகும்அந்த மௌன இடைவெளி நாம்!ஆயிரம் மொழிகள் தோற்றுப்போகும் இடத்தில்,விழிகளால் உயிரைக் குடித்துக்கொள்ளும்ஓர் ஊமைப் பிரபஞ்சம் நாம்!காரணங்களே இல்லாமல்,ஒருவரை ஒருவர்ஆத்மாவால் தழுவிக்கொள்ளும்அந்தத் தீராத தாகம் நாம்!இரவின் தனிமையில்,உனக்காகத் தீட்டிவிட்டு—அனுப்பத் துணிவின்றிச்சிதைத்துப் போட்டஉதிர வரிகள் நாம்!யாரும் பார்க்காத நொடியில்,உன் நினைப்பில் மட்டுமேஇதழோரம் அரும்பும்அந்த அத்துமீறிய புன்னகை நீ!இந்த உலகம்நமக்கொரு பெயர்…
யாரை நோவது? Whom Do I Blame?
