பெயரிடத் துணியாத புனிதம்! A Sacredness Beyond Naming

பெயரிடத் துணியாத புனிதம்!

நட்பு என்று சொன்னால்—
நம் ஆன்மாக்கள் ஒன்றையொன்று அறிந்துகொண்ட
அந்த அளவற்ற ஆழத்தை,
அந்த ஒற்றைச் சொல் தாங்க மறுக்கிறது!

காதல் என்று சொன்னால்—
மனிதர்கள் கட்டிய வரையறைகளின் குறுகிய சுவர்களுக்குள்,
நம் பேரண்டத்தை அடைத்துவிடுகிறது.

ஏனெனில் நாம்...
நட்பைத் தாண்டியும், காதலைத் தாண்டியும்,
வார்த்தைகளால் தொட முடியாத
ஏதோ ஒரு பேருணர்வு!

அந்நியர்களாகி
ஒருவரையொருவர் கடந்து செல்லவும் முடியவில்லை...
உறவென்று பெயரிட்டு
முழுமையாய் சொந்தம் கொண்டாடவும் முடியவில்லை...

ஆனால்,
என் ஒவ்வொரு மூச்சும்
உன் நினைவின் வாசனையைத் தொட்ட பிறகே
முழுமையடைகிறது.

என் ஒவ்வொரு மௌனமும்
உன் பெயரின் எதிரொலியைச் சுமந்துதான்
கரைகிறது.

என் ஒவ்வொரு இரவும்
உன் நினைவின் நிழலை அணைத்துக்கொண்டுதான்
விடிகிறது!
வார்த்தைகள் உயிரிழந்து போகும்
அந்த உன்னதமான இடைவெளி நாம்.
சொல்லப்படாத உணர்வுகளால் நிரம்பி வழியும்
ஒரு மௌனக் கவிதை நாம்!

ஆயிரம் மொழிகள் தோற்றுப்போகும் பேரெல்லையில்,
விழிகளால் உயிரைக் குடித்துக்கொண்டு,
இதயங்களால் பேசிக்கொள்ளும்
ஓர் ஊமைப் பிரபஞ்சம் நாம்!

காரணங்களே இல்லாமல்...
விளக்கங்களே இல்லாமல்...
காலங்களைக் கடந்து,
பிறவிகளைக் கடந்து,
ஆத்மாவால் ஒருவரையொருவர் தழுவிக்கொள்ளும்
அந்தத் தீராத தாகம் நாம்!

இரவின் ஆழ்ந்த தனிமையில்,
இதயத்தின் குருதியால் கவிதை எழுதி,
அனுப்பத் துணிவில்லாமல்,
என் நெஞ்சின் இருண்ட மூலைகளில்
கிழித்தெறிந்து புதைத்துவிட்ட
ரகசியக் காதல் கடிதங்கள் நாம்!

யாரும் பார்க்காத நொடிகளில்,
உன் நினைவு மட்டும்
என் இதயத்தைத் தொட்டுச் செல்லும்போது,
என் இதழோரம்
தானாகவே மலர்ந்துவிடும்
அந்த அத்துமீறிய புன்னகை நீ!

உன்னை நினைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும்,
என் ஆன்மாவின் எங்கோ ஒரு மூலையில்,
நீ இல்லாத வெற்றிடமும்,
நீ இருப்பதன் நிறைவும்
ஒரே நேரத்தில் வலிக்கிறது.

அதனால்தான்,
உன்னை நினைப்பது கூட
எனக்குச் சந்தோஷத்தின்
இன்னொரு வடிவமான சோகமாக இருக்கிறது!

இந்த உலகம் நமக்கொரு பெயர் சூட்டி,
தன் குறுகிய எல்லைகளுக்குள்
நம்மை அடைத்து அழகு பார்க்கட்டும்.
நட்பு என்று சொல்லட்டும்...
காதல் என்று சொல்லட்டும்...
அல்லது வேறு ஏதோ
புரிந்துகொண்டதாக நினைத்துக்கொள்ளட்டும்...

ஆனால் நாம்,
எந்த இலக்கணமும் தீண்டாத
ஒரு மெல்லிய உயிர்ச் சுவடு!
ஒரே வானத்தின் கீழ்
வெவ்வேறு திசைகளில் பறந்தாலும்,
ஒரே நிலவொளியில்
தனித்தனியே நனைந்தாலும்,
ஒரே நினைவின் நெருப்பில்
எரிந்து கொண்டிருக்கும்
இரண்டு ஆன்மாக்கள் நாம்!

நீ இருப்பதால் நான் இருக்கிறேன்...
நான் இருப்பதால் நீ இருக்கிறாய்...
இது காதலின் உண்மை அல்ல;
இது உயிர்களின் உண்மை.
மறுக்க முடியாத
பிரபஞ்சத்தின் பேருண்மை!

ஆன்மாவின் பிரகடனம்

நமக்குப் பந்தயங்களும் வேண்டாம்...
விதிகளும் வேண்டாம்...
உறுதிமொழிகளும் வேண்டாம்...
சாட்சிகளும் வேண்டாம்...

ஏனெனில்,
ஆன்மாக்கள் ஒருவருக்கொருவர்
வீடாகிவிட்ட பிறகு,
உறவுகளுக்கு ஆதாரங்கள் தேவையில்லை!

காலத்தின் கரங்கள்
நம்மைப் பிரித்தாலும்,
தூரங்கள்
நமக்கிடையே சுவர்கள் எழுப்பினாலும்,
வாழ்க்கை
வெவ்வேறு பாதைகளில் நம்மை நடத்தினாலும்...
பிரிக்க முடியாதபடி,
என் இரத்தத்தில் உன் நினைவும்,
உன் ஆன்மாவில் என் சுவடும்
என்றோ கலந்துவிட்டன!

அதனால் நாம்...
நட்புமில்லை...
காதலுமில்லை...
அவற்றை விடவும்
மிகவும் அரிதான ஒன்று!

பெயரிடத் துணியாத...
விளக்கத் துணியாத...
ஆனால்,
உயிரோடு மட்டுமே உணர முடிகின்ற
ஆகச்சிறந்த புனிதம் நாம்!

A Sacredness Beyond Naming

If we call it friendship—
the word collapses beneath the weight
of what our souls have come to know
about each other.

If we call it love—
our vastness becomes imprisoned
within the narrow walls
of human definitions.

Because what we are
exists somewhere beyond friendship,
beyond love,
beyond the reach
of language itself.

We cannot pass each other by
as strangers...
Yet we cannot claim one another
with the certainty of a name.

And still,
every breath I take
feels incomplete
until it has wandered through
the memory of you.

Every silence I carry
dissolves into the echo
of your name.
Every night I survive
finds its dawn
wrapped in the shadow of your memory.

We are
that sacred space
where words cease to exist.
A silent poem
overflowing with feelings
that have never been spoken.

At the edge
where a thousand languages fail,
we are a mute universe,
drinking life from each other's eyes
and speaking only
through the language of our hearts.

Without reason.
Without explanation.
Across years.
Across lifetimes.
We are the thirst
that never learns how to end,
the longing that continues
to embrace itself
through two separate souls.

In the deepest hours of the night,
we are the letters written in blood,
the confessions poured onto paper
and hidden away,
the love poems
that never found the courage
to be sent.

In moments
when no one is watching,
when a thought of you
passes gently through me,
you become
that unruly smile
that blooms at the corner of my lips
without permission.

And every time I think of you,
somewhere within my soul,
the emptiness of your absence
and the fullness of your existence
ache together.
That is why
thinking of you
feels like a sadness
made entirely of happiness.

Let the world name us
if it must.
Let it call us friendship.
Let it call us love.
Let it convince itself
that it understands.

But we remain
something untouched by grammar,
something untouched by labels,
a delicate trace of life itself.

Even if we fly
toward different horizons,
even if we stand alone
beneath the same moonlight,
we are still
two souls burning
within the same memory.

You exist,
and so I exist.
I exist,
and so you exist.
This is not the truth of love.
It is the truth of being.

A truth as ancient
and undeniable
as the universe itself.

Declaration of the Soul

We need no promises.
No rules.
No vows.
No witnesses.

For once two souls
have become home to one another,
proof is no longer necessary.
Time may separate us.

Distance may raise walls between us.
Life may lead us
down different roads.
Yet something irreversible
has already happened.

Your memory has entered my blood.
My imprint has settled
within your soul.

Long before we knew it,
we became part of one another.
And so we are neither friendship
nor love.

We are something rarer.
Something that refuses a name.
Something that escapes explanation.
Something that can only be felt
while the heart is still alive.
A sacredness
beyond naming.