Latest posts
எனக்கு ராவணன் போதும் I Prefer the Demon King
முதலில்,”தோழமை” என்றான்—என் தயக்கங்களைஉடைத்தான்.பின்,”காதல்” என்றான்—என் தனிமையைக்கலக்கினான்.உயிரே அவன் எனநான் உருகிய வேளையில்…என் இதயத்தை”ஆராய்ச்சி” செய்யத் தொடங்கினான்.பரீட்சை எழுதிப் பெறநான் என்ன பட்டமாவாங்க வந்தேன்?நான் கடந்து வந்தவலிகளை விட,அவன் வைத்த”தகுதித் தேர்வுகள்”என்னைஅதிகம் ரணமாக்குகின்றன.வென்ற பின்னும்ஏனோ அவனுக்குஆயிரம் தயக்கங்கள்.ஊர் சிரிக்கும் என்றுதன் முகமூடியைக் காக்க,என் உணர்வுகளைக்குப்பையாய் வீசத் துணிகிறான்.புனிதன் என்ற போர்வையில்என் முதுகில் குத்தும்இந்த வேடதாரி ராமன்எனக்கு வேண்டாம்.தன் போலி பிம்பத்தைக்காத்துக்கொள்ள,என்னைப் பலியாக்கும்இந்த ராமன்எனக்கு வேண்டவே வேண்டாம்.நிச்சயம்…எனக்குராவணன் போதும்.தங்கையின் மூக்கு அறுபட்டபோது,தர்மம் பேசாமல்,திக்கெட்டும் போர் தொடுத்தானே—அந்தப் பாசக்காரன் போதும்.அழகின் சிலையாய்அருகே…
பெயரிடத் துணியாத புனிதம் A Sanctity Unnamed
நட்பு என்று சொன்னால்—நம் ஆன்மாவின் ஆழத்தைஅந்தச் சொல் சிறுமைப்படுத்துகிறது!காதல் என்று சொன்னால்—வரையறைகள் எனும் கூண்டுக்குள்நம் பிரம்மாண்டம் சிறைபடுகிறது!அந்நியராகவும்நம்மால் கடந்துபோக முடிவதில்லை—ஏனெனில்,என் ஒவ்வொரு சுவாசமும்உன் வாசனையைத் துழாவியே முடிகிறது!வார்த்தைகள் மரித்துப் போகும்அந்த மௌன இடைவெளி நாம்!ஆயிரம் மொழிகள் தோற்றுப்போகும் இடத்தில்,விழிகளால் உயிரைக் குடித்துக்கொள்ளும்ஓர் ஊமைப் பிரபஞ்சம் நாம்!காரணங்களே இல்லாமல்,ஒருவரை ஒருவர்ஆத்மாவால் தழுவிக்கொள்ளும்அந்தத் தீராத தாகம் நாம்!இரவின் தனிமையில்,உனக்காகத் தீட்டிவிட்டு—அனுப்பத் துணிவின்றிச்சிதைத்துப் போட்டஉதிர வரிகள் நாம்!யாரும் பார்க்காத நொடியில்,உன் நினைப்பில் மட்டுமேஇதழோரம் அரும்பும்அந்த அத்துமீறிய புன்னகை நீ!இந்த உலகம்நமக்கொரு பெயர்…
