நீ அறியாத என் பேரண்டம்! The Life You Never Knew You Lived Inside

நீ அறியாத என் பேரண்டம்!

நான் அதிகம் பேசுவதில்லை தான்...
ஆனால்,
என் மௌனத்தின் பின்னால்
ஒரு பேரண்டம் முழுவதும்
உன் பெயரைச் சுற்றியே சுழன்று கொண்டிருக்கிறது.

நான் சொல்லாமல் விட்ட ஒவ்வொரு வார்த்தையும்,
உன்னிடம் வந்து சேர முடியாமல்
என் நெஞ்சுக்குள் தத்தளிக்கும்
சிறகுடைந்த பறவைகள்.

நீ என்னைப் பார்க்கும் கண்களுக்கு,
நான் வெறும் அமைதியானவளாகத் தோன்றலாம்...
ஆனால்,
என் இதயம் மட்டும் அறிவது,
நான் வாழ்வதன் பெரும்பகுதி
உன்னை நேசிப்பதற்காகவே செலவாகிறது என்பதைக்.

வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத
ரகசிய வழிகளில்,
உன் நிழலாய்க் கரைந்து,
உன் மௌனத்தின் சத்தத்தை
நொடிக்கு நொடி வாசித்துக்கொண்டு,
நீ சொல்லாமல் மறைக்கும் வலிகளை
என் ஆன்மாவுக்குள் சுமந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

என் அருகிலேயே
நீ அமர்ந்திருக்கும் அந்தப் பரவச நொடியிலும்,
என்றாவது ஒருநாள்
உன்னை இழந்துவிடுவேனோ என்ற பயத்தில்,
என் நெஞ்சின் ஓர் மூலை
அமைதியாக அழுது கொண்டிருக்கிறது.

நான் முழுமையானவள் அல்ல...
உன் கண்களைப் பார்த்து
என் காதலைச் சொல்லத் தெரியாத
ஒரு சாதாரணக் கோழை.

ஆனால்,
என் ஆத்மாவின் ஆழத்தில்
நீ யாரென்று,
நான் உன்னை எவ்வளவு நேசிக்கிறேன் என்று,
உன் கற்பனையால் கூட
அளக்க முடியாது.
நீ அறியாத
ஓர் உன்னத உலகமாய்,
எனக்குள்ளே உன்னை
நான் சுமந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

உன் பார்வை படாத தூரங்களில் நின்று,
உன் நினைவுகளால் மட்டும்
என் வாழ்வை வாழ்கிறேன்.

உயிரின் ஏக்கம்
உன் இதயம் தேடும்
அந்தத் தேவதை நானாக இல்லாவிட்டாலும்...
என் ஆன்மா துடிக்கும்
இறுதி நொடி வரை,
நீ சுவாசிக்கும் காற்றாக,
நீ நடக்கும் பாதையாக,
நீ அறியாமலேயே
உன்னை நேசிக்கும்
ஒரு ரகசியப் பேரழகாய்
நான் நீடிப்பேன்.

ஏனெனில்,
சில காதல்கள்
சேர்வதற்காகப் பிறப்பதில்லை...
நேசிப்பதற்காக மட்டுமே பிறக்கின்றன.
அவற்றில் மிக அழகான ஒன்றாக,
நான் உன்னை நேசித்துக் கொண்டிருப்பேன்...

என் உயிர் பிரியும்
கடைசி நொடி வரை.
 

The Life You Never Knew You Lived Inside

I was never good at saying things.
The important feelings always arrived
without language.

So if I've seemed distant,
quiet,
hard to read—
it is only because
some emotions grow too large
for words to carry.

You have occupied so much of my inner world
without ever knowing it.
Not loudly.
Not dramatically.
Just slowly enough
to become part of everything.

You are there
in the songs that suddenly make sense,
in the pauses between thoughts,
in the strange ache that appears
when everything should feel fine.

And somehow,
even on the days we are together,
a small part of me is already missing you.

That is the cruel thing about loving someone deeply.
Presence never completely silences longing.

I have never been brave enough
to place my heart in your hands
and tell you what it carries.

So instead,
I have loved you quietly.
In the way the moon loves the ocean—
never touching it,
yet pulling at it from afar.

You may never know
how much of my life has been shaped by you.
How many ordinary moments
became beautiful simply because
they reminded me of your existence.
How often your memory
has rescued me from loneliness.

How many versions of myself
have survived
because somewhere in the world,
you existed.

And perhaps that is enough.
Perhaps not every love story
needs to be spoken aloud.
Perhaps some are meant to live
in the spaces between heartbeats,
unseen,
but no less real.

The Longing

Maybe I am not
the person your heart is searching for.
Maybe I am merely
a passing chapter
in a story much larger than myself.

But for as long as life remains in me,
there will always be a part of my soul
quietly choosing you.
Not asking for anything.
Not expecting anything.
Simply loving you.

The way starlight travels for years
just to reach someone
who may never look up.
And if you never know,
if you never realize,
if my love remains a secret
until the end of my days—
then let it.

Because some of the most beautiful things
in this universe
were never meant to be possessed.
Only felt.
And you,
without ever knowing it,
have been one of them.